با سلام، دخترم ۳ ساله اس و تقریبا ۲۰ روزه با بدنیا اومدن پسرم دچار لکنت زبان شده، اصلا نشانه ای از حسادت یا ناراحتی نداره و خیلی هم خوشحاله که برادر داره، باتوجه به اینکه خودم هم لکنت دارم از این بابت خیلی نگرانم و نمیتونم دخترم هم دچار بشه، آیا راهی برای درمان هست؟؟
3 مرداد 1399
پاسخ پزشکان
1
سلام، با تولد کودک جدید معمولا توجه خانواده بیشتر به فرزند جدید معطوف شده و بچۀ بزرگتر مورد بی توجهی قرار میگیرد، سعی کنید محبت و توجه لازم را به او داشته باشید، او را در تر و خشک کردن نوزاد جدید شرکت دهید و برای کارهای خوبش تشویق کنید، نقش پدر و مادر هر دو در این مورد بسیار مهم است، به وضعیت لکنت او عکس العمل نشان ندهید، چنانچه باز وضعیت لکنت ادامه داشت به روانشناسمراجعه نمایید، موفق باشید
با سلام به شما والد عزیز. با توجه به اینکه یکی از علل اصلی لکنت ژنتیک می باشد و براساس گزارش شما کودکتان این عامل را دارد. لکنت زیر سه سال ممکنه ناروانی باشه و خیلی مهم نیست. سه نوع لکنت شامل تکرار کلمه، کشیده گویی و گیر می باشد که اولی خفیف و اخری شدیدتر تلقی می شود. در صورت قطع نشدن لکنت تا سه ماه حتما به گفتاردرمان مراجعه شود. و اگر شدیدتر شد قبل از سه ماه بایستی مراجعه شود.
با سلام آنچه مشخص هست ریشههای ژنتیکی در بروز لکنت در کودک شما وجود دارد. اما مهم تر از همه این است که بروز لکنت در چه وضعیتی و چه شرایطی اتفاق می افتد. شواهد نشان میدهد ریشههای اضطرابی و روانی در کودک شما به همراه سوابق ژنتیکی نگرانی بروز لکنت رو برای شما ایجاد کرده است. بنابراینپیشنهاد میکنم ابتدا حتما و بدون فوت وقت برای ارزیابی فرآیندهای زبانی و ارتباطی و تعاملی لکنت به یه متخصص گفتاردرمانیمراجعه نمایید. در مرحله بعد و پس از بهبودی نسبی فرآیندهای زبانی و گفتاری حتما از نظر ارزیابی رشد روانی کودک توسط یک متخصص روانشناس مورد بررسی بیشتری قرار بگیرد. توجه کنید بروز و ظهور لکنت ممکن است نوسان داشته باشد و به دلایل رشدی و سبک تربیتی والدین و رشد روانی حرکتی خود کودک ممکن است خاموش شود و دوباره بروز کند. بنابراینپیشنهاد میکنم ابتدا یک متخصص گفتاردرمانی و سپس یک متخصص روانشناس کودک را ارزیابی کنند که اینها هردو میتواند به صورت آنلاین هم انجام شوند. موفق باشید
احتمالاً کودک شما دچار نوعی لکنت گذرا یا واکنش موقتی به تغییرات خانوادگی پس از تولد نوزاد شده است. در بیشتر موارد این حالت پایدار نمیماند و با حمایت والدینبهبود مییابد؛ جای نگرانی شدید نیست. راهکارهای عملی: - با لحن آرام و سرعت کم با او حرف بزنید و فرصت کامل برای پاسخ دادن بدهید، صحبتش را قطع نکنید. - از اصلاح یا تکمیل کلمات او خودداری کنید؛ به محتوای گفتار و شجاعت او برای صحبت کردن تاکید کنید. - وقتهای یکبهیک آرام برای خواندن و بازی صحبتمحور برقرار کنید تا فشار زبانی کم شود. - محیط پرشتاب و تنشزا را کاهش دهید و برنامه خواب و تغذیه منظم حفظ شود. علائم هشدار: - بروز حرکات بدنی همراه یا تلاش عضلانی هنگام گفتار (تنش گردن، پلکزدن شدید). - اجتناب کامل از صحبت یا کاهش و اضح در میزان ارتباط کلامی. - شروع ناگهانی پس از ضربه سر یا بیماری تبدار، یا بدتر شدن سریع و پیوسته. تخصص پیشنهادی: گفتاردرمانی
این پاسخ توسط هوش مصنوعی تولید شده و جایگزین نظر پزشک نیست.
پاسخهای این صفحه صرفاً جنبه آموزشی دارد و جایگزین معاینه و تشخیص پزشک نیست. برای هرگونه اقدام درمانی حتماً با پزشک متخصص مشورت کنید. در مواقع اورژانسی با مراکز درمانی تماس بگیرید.