هوش مصنوعی دکترهَستهوش مصنوعی ممکن است درک کاملی نداشته باشد؛ نظر پزشک اولویت دارد.
پاسخ کوتاه: پروستات با حجم 17 cc در یک مرد 38 ساله معمولاً در محدوده طبیعی قرار دارد و این اندازه بهخودیخود نشانهٔ بزرگشدگی پروستات (BPH) نیست. تحلیل علائم شما: - شما میگویید باید هر دو ساعت ادرار کنید، احساس تخلیه کامل ندارید و درد زیر شکم دارید. این علائم نشاندهندهٔ اختلال در عملکرد تخلیهٔ مثانه است. -سونوگرافی شما پس از ادرار نشان داده که باقیماندهٔ ادرار (PVR) حدود 40 cc است. مقدار 40 میلیلیتر نسبتاً کم یا خفیف در نظر گرفته میشود؛ معمولاً PVR کمتر از 50–100 ml قابل قبول است و معمولاً خطر آسیب کلیه پایین است. با این وجود، حتی PVR کم گاهی میتواند با احساس تخلیهنشدن همراه باشد. علل احتمالی (به ترتیب شایع در سن شما): 1 اختلال عملکرد مثانه (دترسور کمتحرک یا ضعیف) که قادر به انقباض کامل برای تخلیه نیست. 2 مشکلات عصبی (مثلاً دیابت کنترلنشده، آسیب نخاعی یا اختلالات عصبی) که کنترل ادراری را مختل میکنند. 3 تنگی مجرا (urethral stricture) یا سایر موانع مکانیکی خروج ادرار — هرچند با پروستات کوچک، علت پروستاتیک کمتر محتمل است. 4 عفونت ادراری یا التهاب مثانه (سیستیت) که میتواند تکرر و درد ایجاد کند. 5 سنگ یا ضایعات داخل مثانه یا بیماریهای عملکردی مثل مثانه بیشفعال. چه بررسیهایی منطقی است (ترتیبی برای اقدام): 1آزمایش ادرار (UA) و کشت ادرار: برای رد یا تأیید عفونت یا خون در ادرار. 2 تکرار اندازهگیری PVR و انجام آزمایش جریان ادرار (uroflowmetry): برای ارزیابی سرعت و الگوی جریان و میزان باقیماندهٔ واقعی. 3در صورت نیاز، سونوگرافی کلیهها و حالبها برای بررسی احتباس یا هیدرونفروز (آسیب به کلیهها). 4 ارزیابی نورولوژیک و بررسی سابقه دیابت/داروها (داروهای ضدافسردگی، آنتیهیستامین، اپیوئید و غیره میتوانند باعث احتباس شوند). 5 در موارد پایدار یا مبهم: تستهای اورودینامیک برای تفکیک بین انسداد خروجی و ضعف دترسور؛ سیستوسکوپی در صورت مشکوک بودن به تنگی مجرا یا ضایعات داخل مثانه. 6PSA بهطور روتین در سن 38 سالگی لازم نیست مگر سابقهٔ خانوادگی یا یافتهٔ مشکوکی در معاینهٔ انگشتی پروستات. گزینههای درمانی اولیه تا تعیین علت: - اگر عفونت وجود داشته باشد، درمان آنتیبیوتیکی طبق کشت. - تکنیکهای خود کمکی: دو بار تخلیه (double voiding)، نظم در مایعات، اجتناب از تحریککنندهها (کافئین، الکل)، توالت پیش از خروج برای فعالیتها. -فیزیوتراپی کف لگن یا آموزش توالت ممکن است در اختلال عملکرد مثانه مفید باشد. - در صورت وجود انسداد دینامیک پروستات یا علائم مشخص، پزشک ممکن است دورهٔ آزمایشی آلفا-بلاکر در نظر بگیرد، اما این تصمیم باید پس از ارزیابی گرفته شود. - اگر باقیماندهٔ ادرار به شکل پایدار بالا (مثلاً >150–200 ml) باشد یا بیمار دچار احتباس حاد شود، ممکن است نیاز به سونداژ یا آموزش تخلیهٔ بینابینی (Intermittent catheterization) باشد. چه وقت فوراً به پزشک مراجعه کنید (علائم هشدار): - ناتوانی کامل در ادرار کردن (احتباس حاد) - تب و لرز همراه با علائم ادراری (احتمال عفونت شدید) - خون و اضح در ادرار یا درد شدید که قابل تحمل نیست - کاهش قابل توجه حجم ادرار یا علائم نارسایی کلیه جمعبندی و توصیه عملی برای شما: - اندازه پروستات 17 cc خود به تنهایی طبیعی است و احتمال اینکه پروستات علت اصلی این علائم باشد کم است. - باقیماندهٔ ادرار 40 cc خفیف است، اما چون شما احساس تخلیهنشدن و درد دارید، لازم است بررسیهای بیشتر (آزمایش ادرار، uroflowmetry، تکرار PVR و احتمالاً اورودینامیک یا سیستوسکوپی) انجام شود تا مشخص شود مشکل از مثانه است یا انسداد/عوامل عصبی. - به پزشک اورولوژی مراجعه کنید تا این بررسیها را برنامهریزی کند؛ تا آن زمان آزمایش ادرار و کنترل قند خون (در صورت دیابت یا سابقه) ایدهٔ خوبی است. در صورت تمایل، میتوانم یک چکلیست آماده کنم از آزمایشها و سؤالاتی که هنگام مراجعه به اورولوژیست بپرسید.
